Węzeł boromejski jest jedną z figur topologii Jacques’a Lacana.

-          kluczowy jest tu sposób zawęźlenia dowolnej ilości pierścieni ale nie mniej niż trzech w taki sposób, że otwarcie któregokolwiek z nich powoduje rozwiązanie wszystkich pozostałych (sprawdźcie sami!).

-         boromejski, bo herbem rodu Boromeuszy są splecione trzy pierścienie. Poznanie tej figury przez Jacques’a Lacana zainspirowało go w poszukiwaniach.

-         węzeł boromejski wprowadzony przez Jacques’a Lacana do psychoanalizy podczas jego Seminarium „...ou pire” z 9.02.1972r. określa sposób konsystencji trzech rejestrów nieświadomego: Realnego, Symbolicznego i Wyobrażeniowego, który to sposób tworzy coś jeszcze.

-         węzeł boromejski jest efektem ciągłego poszukiwania przez Jacques’a Lacana odpowiednich środków by coś powiedzieć o realnym i o funkcjonowaniu nieświadomego. Jak sam powiedział węzeł boromejski jest pisaniem przedmiotu a, przedmiotu przyczyny pragnienia. Węzeł przedstawia odkrycie Jacques’a Lacana kluczowe dla naszej praktyki a mianowicie: Realne i Symboliczne zawiązują się za pomocą Wyobrażeniowego, ale, że „gry” w psychoanalizie odbywają się pomiędzy Realnym i Symbolicznym, a Wyobrażeniowe jest tylko miejscem, w którym „gry” się ucieleśniają.

Topologia Lacana odnosi się do tzw. geometrii gumowej czyli takiej gdzie kluczowe jest sąsiedztwo punktów, a nie odległości między nimi. Bazując na topologii matematycznej Jacques Lacan opracowywał określone figury (wstęga Moebiusa, torus, powierzchnia rzutowa, butelka Kleina)aby stały się przedstawieniem funkcjonowania nieświadomego i przez to ułatwiły odnalezienie się nam w praktyce.