|
|
|
||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
Koło Warszawskie NLS ponownie uruchamia platformę pracy adresowaną do osób, nie będących członkami Koła, zainteresowanych psychoanalizą i wspólną pracą nad tekstami Freuda i Lacana. Formuła pracy nie ulega zmianie, toteż odwołując się do idei, która nam przyświecała od samego początku, kładziemy ponownie akcent na sformułowanie „wspólna praca”, „jako że będzie ona wymagać osobistego zaangażowania każdego z uczestników niezależnie od stopnia wdrożenia w psychoanalizę”. Cykl regularnych spotkań odbywających się raz na 3-4 tygodnie w Warszawie, będzie tym razem toczył się wokół Seminarium X Lacana L’angoisse. Pierwsze, organizacyjne spotkanie odbędzie się pod koniec września. Z ramienia Koła wspólną pracę będą wspierać: Janusz Kotara i Agnieszka Kurek.Osoby zainteresowane taką formuła pracy proszone są o zgłaszanie się na adres Koła Warszawskiego: kolowarszawskie@psychoanaliza-jlacan.org. do 15 września 2008 r.Po sformowaniu grupy spotkania będą miały charakter zamknięty, to znaczy, że nie będzie można do nich dołączyć w trakcie trwającej już pracy. Janusz Kotara
SPROSTOWANIE
Dni Koła Warszawskiego Szkoły Europejskiej
Począwszy od „Studiów nad histerią” i dociekań wokół
enigmatycznych dolegliwości ówczesnych jego pacjentek, wielka lekcja Freuda
stawia nas przed konstatacją, iż związek człowieka z jego ciałem nie ma nic
z oczywistości. W miejsce klasycznej harmonii jedności psycho-fizycznej,
psychoanaliza wprowadza to, co w Seminarium XI Lacan określi montażem
popędu, w jego relacji do znaczącego i do jouissance.Od listy freudowskich
obiektów popędowych do lacanowskiej formalizacji przedmiotu a – poszukiwania
ich obu wykraczają poza tradycyjną opozycję podmiotu i przedmiotu oraz
dualizm umysłu i ciała. W obliczu współczesnego dyskursu medycyny,
kierowanego ku ustaleniu uniwersalnych kryteriów dobrostanu, wobec
psychologii, zaabsorbowanej kwantyfikacją poczucia jakości życia,
psychoanaliza podejmuje wciąż problematyczny wymiar powiązania podmiotu z
ciałem. Dlatego też tak symptom z ciała, pojawiający się jako pytanie, jak i
funkcja zastępstwa jako partykularna inwencja w związku z ciałem – otwierają
naszą klinikę na poszukiwanie tego, co poszczególne: odpowiedzi podmiotu. Na
drodze tegorocznych spotkań Szkoły, czerwcowe Dni Koła Warszawskiego Szkoły
Europejskiej Psychoanalizy będą okazją do przedstawienia pracy i nawiązania
dyskusji wokół tych kwestii. Paradoksy ciała dla podmiotu mówiącego, ich
specyfika na polu psychoz i nerwic, zjawisko symptomów współczesnych –
znajdą w niej swoje miejsce. Sobota, 21 czerwca
Sesja 16.10- 19.00
Alexandre Stevens – psychiatra, psychoanalityk. Członek Ecole de la Cause freudienne i New Lacanian School, której był prezydentem w latach 2002 – 2006. W 1983 r., w Belgii, założył Courtil – instytucję dla dzieci psychotycznych, w której praca od samego początku była kierowana poprzez odwoływanie się do kardynalnego freudowskiego odkrycia psychoanalizy oraz nauczania Lacana. Do dnia dzisiejszego swoim zaangażowaniem Alexandre Stevens podtrzymuje aktywność tej instytucji, która po dwudziestu pięciu latach działalności rozrosła się do rozmiaru sześciu autonomicznie pracujących sektorów dla dzieci, młodzieży i młodych dorosłych, w ramach kliniki autyzmu, psychoz, upośledzenia umysłowego i „ciężkich nerwic”. Courtil jest instytucją szczególną, paradoksalną, która odwołując się do dyskursu psychoanalizy w swoim doświadczeniu dokonuje nieustannej subwersji klasycznej formuły instytucji ukierunkowanej w ramach obowiązującego ją ideału na uniwersalny cel rozumiany jako leczenie lub poprawę stanu psychicznego przyjmowanych pacjentów. W Courtilu nie prowadzi się psychoanalizy w rozumieniu seansu psychoanalitycznego. Zamiast tradycyjnej maszynerii lekarskich, psychologicznych i pedagogicznych procedur, pasjonującym doświadczeniem Courtilu w codziennej pracy jest „praktyka w wielu”, w której mało istotna hierarchia dyplomów i specjalizacji, otwiera na podmiotowe zaangażowanie każdego z interweniujących, by wspólnymi siłami wypracować odpowiedź na niepowtarzalną pozycję każdego przyjmowanego do Courtilu podmiotu. Znajdowanie tej odpowiedzi byłoby niemożliwe do pomyślenia, bez odpowiedzialności i inwencji samych – przyjmowanych do Courtilu – podmiotów, których wkład do postępu psychoanalizy w obszarze psychoz dziecięcych najlepiej pointuje to, na pozór przewrotne, sformułowanie: „zastosowanie psychozy do psychoanalizy”. W ślad za inwencją podmiotów, za echem znaczących, które je reprezentują oraz ekscesami jouissance, która nachodzi ich ciała, postępuje wieloosiowa organizacja Courtilu poprzez:
Żywimy przekonanie, że w oparciu o to niepowtarzalne doświadczenie, Aleksander Stevens – z właściwą sobie klarownością przekazu, która znamy z jego tekstów i seminariów publikowanych na łamach pism ukazujących się w całym lacanowskim świecie – pozostawi w nas - uczestnikach tego seminarium niezatarty ślad problematyki ciała w klinice autyzmu i psychoz dziecięcych. W imieniu organizatorów Janusz Kotara
UKAZAŁ SIĘ DRUGI NUMER CZASOPISMA "PSYCHOANALIZA"
9 i 10 lutego 2008-01-18 Odbędzie się Seminarium wokół tekstu Jacquesa Lacana Pozycja nieświadomego Prowadzone przez Riccardo Carrabino psychoanalityka Miejsce: Collegium Civitas, Warszawa, Pałac Kultury, sala 1147 Czas: 9.II. sobota, 11.30-19.00, rejestracja od 11.00 10.II. niedziela, 9.00-17.00 Cena: 120zl, studenci 60zl, członkowie Kół 80zl Seminarium prowadzone jest w języku polskim
SEMINARIUM NLS NOUAGES
Ciało i jego przedmioty w klinice psychoanalitycznej
Le corps et ses objets dans la clinique psychanalytique organizowane przez Koło Warszawskie i Koło Krakowskie Szkoły Europejskiej Psychoanalizy
prowadzone przez Anne Lysy Psychoanalityka z Belgii
odbędzie się 1 i 2 grudnia 2007rw Warszawie ul. T. Czackiego 3, siedziba NOT, sala E
1.XII. godz. 12.00-19.00, rejestracja od 11.30 – seminarium Anny Lysy i dyskusja dwóch przypadków klinicznych przedstawianych przez Christiane Ruffieux (Lozanna) i Małgorzatę Ławniczek (Kraków) 2.XII. godz. 9.00-11.00 – otwarte forum dyskusyjne wokół węzłowych kwestii tematu godz. 11.00-13.00 – zamknięte seminarium dla członków Kół cena: 100zł, studenci 50zł, członkowie Kół 80zł seminarium będzie tłumaczone na język polski ARGUMENTY
Tytuł naszego Kongresu „Ciało i jego przedmioty* w klinice psychoanalitycznej” ustawia nas na drodze Kongresu AMP, który będzie miał miejsce w Buenos-Aires miesiąc później, zatytułowanego „Przedmioty a w doświadczeniu analitycznym”. Wybór przybliżania kwestii przedmiotu a pod kątem ciała prowadzi nas do obrania jako punktu wyjścia naszych poszukiwań momentu szczególnego w nauczaniu Lacana, Seminarium X, „L’angoisse” [1] gdzie przedmiot a jest opisany jako „czysto cielesna pobrana z góry część” [2]. Jednakże, jak podkreśla J.-A. Miller, substancjonalny charakter pięciu przedmiotów wyróżnionych przez Lacana – pierś, kał, spojrzenie, głos i fallus – nie powinien czynić nas ślepymi na fakt, że fundamentalnie te przedmioty „naturalne” są reprezentacją jakiejś struktury pustki, jakiejś dziury. Ponadto, te przedmioty mogą być swobodnie zastępowane przez dające się odseparować sztuczne przedmioty, a zatem kulturowe. Seminarium X jest cięciem w nauczaniu Lacana. Przedmiot nie jest już skonceptualizowany w terminach edypalnych jak w Seminarium IV, „La relation d’objet”. Jest on wprowadzony jako „reszta”, wymykająca się reprezentacji znaczącego jako obrazowi lustrzanemu. To jest jakiś „koniuszek ciała”, przedmiot utracony odseparowany poprzez cięcie, które poprzedza Innego, cięcie bez interwencji symbolicznego. Poprzedzający pragnienie i prawo, ten przedmiot nie jest tym w co celuje pragnienie, ale tym co je powoduje. To dopiero w drugim czasie Inny jest wprowadzony, a przedmiot wchodzi w wymiar pragnienia, domagania i miłości. Tak oto Lacan doprowadził do przedstawienia w sposób całkiem niespotykany relacji między ciałem a przedmiotem. Począwszy od momentu gdzie definiuje on przedmiot a jako „ten, który jest bardziej niż ja sam[...] na zewnątrz, nie tyle, że ja go wyprojektowałem co dlatego, że on został ze mnie odcięty” [Sem.X, 258], tradycyjny dualizm, który przeciwstawia ciało i przedmiot jako powierzchnie symetryczne, ustępuje miejsca nowej topologii ciała. Ciało nie jest już piękną formą, jednością, tą którą „stadium lustra” wyprodukowało. Ono staje się ciałem libidynalnym, ciałem „stref erogennych”, które otaczają dziurę pozostawioną przez część na zawsze odseparowaną. To w ten sposób Lacan powie także o przedmiocie a jako przedmiocie „poza- ciałem” , przez co opisuje on coś co jednocześnie „wymyka się i pozostaje związane”[3] W dalszym ciągu Seminarium X odniesienie do ciała będzie słabnąć, a przedmiot a będzie poddany logifikacji. Jednakże, w swoim ostatnim nauczaniu, gdzie ciało nabiera coraz większego znaczenia, Lacan wraca w pewien sposób do swoich intuicji z Seminarium X. Człowiek nie jest ciałem, on ma ciało – zauważa kiedy mówi o Joys’ie i o „synthomie” jako „wydarzeniu (z) ciała” -, i z tym ciałem on gmatwa się (splątuje się). Schizofrenik zaświadcza o tym w palący sposób, on który, według Lacana [4], nie jest w stanie dać funkcji swoim organom. Zatem, czyni z ciała enigmę [5]. To rodzi wiele pytań: czego trzeba aby zrobić ciało, aby móc je zamieszkać, aby je upodmiotowić? Jak język oznacza realne ciała i jakie są tego konsekwencje? Chcemy badać tę tajemnicę ciała i jego przedmiotów poprzez liczne zjawiska (z)ciała, które spotykamy w klinice: konwersje, odmowa ciała w histerii, obsesje (widziane jako komenderowanie libidynalne), problem płodności, okaleczenia, skargi hipochondryczne, pokawałkowanie schizofreniczne, niewyjaśnione bóle, anoreksja, moczenie mimowolne, wszelkiego rodzaju nałogi, itd. Chodzi o badanie przypadek po przypadku tych zjawisk i ich losów w kuracji czy w leczeniu. To powinno pozwolić nam, wychodząc od przedmiotu a, zrewidować klasyczną klinikę różnicową i usytuować w podmiotowości symptomy współczesne i tak zwane monosymptomy. Jesteśmy w epoce „wznoszenia do zenitu przedmiotu a” i te symptomy o tym świadczą. Trzeba nam będzie oczywiście wziąć pod uwagę „obecność ciała w dyskursie analizanta”[6], jak również rolę analityka jako „obiektu wielofunkcyjnego”. Nowością tego Kongresu jest propozycja wyjścia z tej samej listy odniesień dla stworzenia wspólnej bazy pracy. Ta bibliografia, dostępna na stronie www.amp-nls.org, jest wyraźnie ograniczona. Daje ona punkty orientacyjne, teoretyczne i kliniczne, by zaprosić każdego, wychodząc ze wspólnych osi, do opracowywania. Anne Lysy –Stevens Tłumaczyła: Barbara Kowalów [1] J. Lacan, Seminarium X, L’angoisse, Paris, Seuil, 2004 [2] J.-A. Miller, «Introduction à la lecture du Séminaire de L’angoisse de Jacques Lacan », Cause freudienne, 58, str. 61-100 i Cause freudiene, 59, str. 67-103. [3] J.-A. Miller, « Invention psychotique », Quatro 80/81, str. 8. [4] J. Lacan, « L’étourdit », Autres écrits, Paris, Seuil, 2001, str. 474 [5] J.-A. Miller, « Invention psychotique », op. cit., str. 6. [6] J.-A. Miller, « AMP 2008. Les objets a dans l’expériance analitique », Lettre mensuelle de l’ECF, 252 listopad 2006, str. 8-12. Bibliografia J. Lacan, Seminarium X, L’angoisse, Seuil, Paris, 2004, część 4, str. 247-390. J.A.Miller : « AMP 2008. Les objets a dans l’experiance analitique », Lettre mensuelle de l’ECF, 252, list. 2006 « Introduction à la lecture du Séminaire de L’angoisse de Jacques Lacan », Cause freudienne 58,, str. 61-100 i Cause freudienne 59, str 67-103. « Biologie lacanienne et événement de corps », Cause freudienne 44, str. 7-59. « Invention psychotique », Quarto, 80/81, str. 6-13. « Conversation sur les embrouilles du corps » (prezentacja przypadków w Sekcji klinicznej w Bordeaux), Ornicar 50, 2003, str. 227-291 E. Laurent, « Autyzm et psychose : poursuit d’un dialogue avec Robert et Rosine Lefort », Cause freudienne, 66, str. 105-118.
Pierwszy numer czasopisma NLS "Psychoanaliza" wydany w Polsce!!
|
||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
||||||||||||
|
|
|
